Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Μανδραγόρας

Ο Μανδραγόρας (Atropa Mandragora, ή Mandragora officinalis) είναι ένα αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Στρυχνοειδών. Ποώδες, ιθαγενές με 4 είδη, φύεται κυρίως στη νότια Ευρώπη και ειδικά στις Μεσογειακές χώρες. Στην Ελλάδα βρίσκεται σε περιοχές της Θεσσαλίας, της Πελοποννήσου, της Στερεάς και στα νησιά του Αιγαίου. Είναι γνωστός επίσης με τις ονομασίες σερνικοβότανο, καλάνθρωπος, μανδραγούδα, μεγαλοβοτάνι, αβγουδάτσα και άλλες. 

Ο Μανδραγόρας είναι γνωστός από την αρχαιότητα. 

Βρέθηκε στους Αιγυ­πτιακούς τάφους των Θηβών του 1800 π.χ. Αναφέρεται από τον Θεόφραστο, τον χρησιμοποιούσε ο Ιπποκράτης ως αναισθητικό και ο Διοσκουρίδης κά­νει μακρά αναφορά για πολυάριθμες χρήσεις, ακόμα και για προβλήματα που παρουσιάζουν οι ελέφαντες. 














Στην βίβλο αναφέρονται οι αφροδισιακές ιδιότητές του και κατά τον μεσαίωνα οι μαγικές, το χρησιμοποιούσαν σαν ηρεμιστικό για τους μελλοθάνατους με σταύρωση. Στην περίπτωση αυτή τον ονόμαζαν «μήλο του σατανά» και πίστευαν ότι φέρνει και παράνοια.

Λόγω της ανθρώπινης φιγούρας της ρίζας  πίστευαν ότι είναι προϊόν μετεμψύχωσης ανθρώπου που έχει αυτο­κτονήσει. Όποιος το ξερίζωνε χωρίς τις κατάλληλες προφυλάξεις πέθαινε. Έπρεπε να ξεριζωθεί νύχτα με πανσέληνο να είναι παρών ένας μαύρος σκύλος ή γάιδα­ρος να έχουν δέσει τη ρίζα του μανδρα­γόρα στο πόδι του και να το ξεριζώσει. Το φυτό έβγαζε οξεία κραυγή που τρέλαινε όποιον την άκουγε.


Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι από τη ρίζα του μανδραγόρα παρασκευάζονται ερωτικά φίλτρα. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τον καρπό του και «μήλο του έρωτα». Οι νέοι στην Αττική είχαν συχνά πάνω τους ένα σακουλάκι με κομμάτια ρίζας μανδραγόρα για ερωτικό φυλαχτό. Επίσης, ο κάτοχος του μανδραγόρα, εκτός της σεξουαλικής ικανότητας, θεωρείτο ότι αποκτούσε πλούτο, υγεία και μακροζωία . 

Την ερωτική και μαγική του ιδιότητά λέγεται ότι την απέκτησε από τη μάγισσα Κίρκη, όταν αυτή τον πρόσφερε στους άνδρες του Οδυσσέα. 

Επίσης, η θεά Αφροδίτη αποκαλούνταν και «Μανδραγορίτις»


Οι Άραβες τον αποκαλούσαν «μήλο του διαβόλου», φυλές του όρους Λίβανος «αυγά των τζίνι»(επειδή πραγματοποιούσαν τα όνειρα του κατόχου του), εν,ω οι Εβραίοι το αποκαλούσαν «τα μήλα της αγάπης» επειδή θεωρούσαν ότι γονιμοποιεί τις γυναίκες, παράδοση η οποία διατη­ρείται μέχρι και σήμερα.


Από την εποχή της Βίβλου ακόμα, στη Γένεση, υπάρχουν αναφορές για την χρήση του μανδραγόρα ως αφροδισιακό και ως βοτάνι που βοηθά στην τεκνοποίηση. Η Ραχήλ, απελπισμένη που δεν έκανε παιδιά με τον Ιακώβ, κατέφυγε στον μανδραγόρα για να γεννήσει τον Ιωσήφ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου