Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Θυμιάματα και αρώματα στην αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε η θρησκευτική αντίληψη ότι το θυμίαμα ευχαριστούσε το Θείον και ήταν το πρώτο βήμα του θνητού για την επικοινωνία μαζί του. Τα θυμιάματα ήσαν πολλά κάθε ένα από αυτά είχε την ιδιότητα να εξευμενίζει και να ευχαριστεί κάποια συγκεκριμένη Θεότητα.

Με την λέξη θυμίαμα υπονοούσαν κάθε τι που όταν καίγεται βγάζει καπνό.

Η λέξη θυσία [η] εκτός από σφαγίον σημαίνει και εορτή αλλά επίσης και θυμίαμα. Σε χρήση ήταν και η λέξη θυμίασις που σημαίνει 'ανάδοση καπνού' -αναθυμίαση, κάπνισμα, θύμιασμα. Τα δε ρήματα θυμιάω και θυμιώ σημαίνουν καπνίζω, αναδίδω καπνό, καίω σαν θυμίαμα.
Μαγοι και Ιερείς χρησημοποιουσαν σκεύος ειδικο το οποίο ονόμαζαν Θυμιατήριον.

Με την λέξη άρωμα εννοούσαν κάθε υγρό μυρωδικό. Η λέξη που χρησιμοποιούσαν ήταν Μύρο. Μυρεψός ή μυροποιός ήταν ο κατασκευαστής εγχώριων μύρων ή και ο έμπορος 'εισαγωγεας' αρωμάτων από Αίγυπτο, Συρία ή Αραβία.Τα εγχώρια αρώματα (έλαια τριανταφυλλιάς και γιασεμιού ήταν τα συνήθη) τα έκαιγαν αφού τα έκαναν μίξη με κόμμι αμυγδαλιάς η οποία λιώνει σε χλιαρό νερό και μετά πήζει αλλά κρατάει το άρωμα του ελαίου με το οποίο την έχουμε αναμίξει. Καιγόταν εύκολα τοποθετημένη πάνω σε κάρβουνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου